|
آموزش در تنگنای بحران فرهنگ: نیچه و نقد آن بر تربیت مدرن
|
سید رمضان عقیلی   ، مهدی رضایی ، محمود عباسی |
| دانشگاه فرهنگیان |
|
|
چکیده: (318 مشاهده) |
عملکرد محدود آموزش مدرن در پرورش انسانهای خلاق و خودآیین و طرح پرسشهایی اساسی درباره هدف و ماهیت تربیت با تمرکز بر حافظهمحوری، استانداردسازی افراطی و کالاییشدن دانش، فاصلهای فزاینده میان آموزش و فرهنگ ایجاد کرده است. این پژوهش با روش تحلیل مضمون، اندیشههای فردریش نیچه را در حوزه تربیت بررسی کرده و دلالتهای آن برای پرورش انسان اصیل را استخراج نموده است. یافتهها نشان میدهد که از دیدگاه نیچه، تربیت مدرن در پیوند با قدرت و دولت، به تولید همرنگی و تضعیف فردیت انجامیده و با گسترش کمّیِ آموزشِ منهای فرهنگ، به بازتولید «انسانهای رایج» منجر شده است. نقد او بر محورهایی چون کالاییشدن فرهنگ، سلطه منطق سودمندی و زوال پرورش فردیت استوار است. در مقابل، هدف غایی تربیت نیچهای، پرورش انسانهایی توانا برای خلق معنا، نقد وضع موجود و آفرینش ارزشهای نو است. این ایدهآل، مستلزم مفهوم «خودآفرینی» و پیوند با «اراده معطوف به قدرت» به مثابه نیروی محرک تکامل است. بر این اساس، نقش معلم فراتر از انتقال دانش، به الهامبخشی، راهبری و تسهیل فرآیند خودآفرینی شاگرد ارتقا مییابد. این پژوهش با ارائه خوانشی نظاممند از اندیشه نیچه، امکان بازاندیشی انتقادی در غایت، معنا و رسالت آموزش معاصر را فراهم میسازد و بر ضرورت احیای تربیت فرهنگی و اخلاقی در برابر آموزش صرفاً ابزاری تأکید میورزد.
|
|
| واژههای کلیدی: نیچه، آموزش، تربیت، نگرش انتقادی، دوران مدرنیته. |
|
|
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
مسائل آموزشی
دریافت: 1404/10/14 | پذیرش: 1404/10/28 | انتشار: 1404/10/28
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
