2

fa آموزش در تنگنای بحران فرهنگ: نیچه و نقد آن بر تربیت مدرن Education in the Straitjacket of Cultural Crisis: Nietzsche and His Critique of Modern Pedagogy مسائل آموزشی پژوهشي Research عملکرد محدود آموزش مدرن در پرورش انسان‌های خلاق و خودآیین و طرح پرسش‌هایی اساسی درباره هدف و ماهیت تربیت با تمرکز بر حافظه‌محوری، استانداردسازی افراطی و کالایی‌شدن دانش، فاصله‌ای فزاینده میان آموزش و فرهنگ ایجاد کرده است. این پژوهش با روش تحلیل مضمون، اندیشه‌های فردریش نیچه را در حوزه تربیت بررسی کرده و دلالت‌های آن برای پرورش انسان اصیل را استخراج نموده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که از دیدگاه نیچه، تربیت مدرن در پیوند با قدرت و دولت، به تولید همرنگی و تضعیف فردیت انجامیده و با گسترش کمّیِ آموزشِ منهای فرهنگ، به بازتولید «انسان‌های رایج» منجر شده است. نقد او بر محورهایی چون کالایی‌شدن فرهنگ، سلطه منطق سودمندی و زوال پرورش فردیت استوار است. در مقابل، هدف غایی تربیت نیچه‌ای، پرورش انسان‌هایی توانا برای خلق معنا، نقد وضع موجود و آفرینش ارزش‌های نو است. این ایده‌آل، مستلزم مفهوم «خودآفرینی» و پیوند با «اراده معطوف به قدرت» به مثابه نیروی محرک تکامل است. بر این اساس، نقش معلم فراتر از انتقال دانش، به الهام‌بخشی، راهبری و تسهیل فرآیند خودآفرینی شاگرد ارتقا می‌یابد. این پژوهش با ارائه خوانشی نظام‌مند از اندیشه نیچه، امکان بازاندیشی انتقادی در غایت، معنا و رسالت آموزش معاصر را فراهم می‌سازد و بر ضرورت احیای تربیت فرهنگی و اخلاقی در برابر آموزش صرفاً ابزاری تأکید می‌ورزد.   The limited performance of modern education in nurturing creative and autonomous individuals, along with raising fundamental questions about the aim and nature of pedagogy—with its focus on rote memorization, excessive standardization, and the commodification of knowledge—has created a growing chasm between education and culture. Employing thematic analysis, this research examines Friedrich Nietzsche's thoughts on education and extracts their implications for cultivating authentic human beings. The findings reveal that, from Nietzsche’s perspective, modern education, in its alliance with power and the state, leads to conformity and the weakening of individuality. Through the quantitative expansion of education devoid of culture, it results in the reproduction of "commonplace human beings." His critique centers on axes such as the commodification of culture, the domination of the logic of utility, and the decline of individual cultivation. In contrast, the ultimate goal of Nietzschean education is to nurture individuals capable of creating meaning, critiquing the status quo, and generating new values. This ideal necessitates the concept of "self-creation" (Selbstschöpfung) and its connection to the "will to power" as the driving force of evolution. Accordingly, the teacher's role transcends the mere transmission of knowledge, elevating to one of inspiration, guidance, and facilitation of the student's process of self-creation. By providing a systematic reading of Nietzsche’s thought, this research enables a critical rethinking of the purpose, meaning, and mission of contemporary education, emphasizing the necessity of reviving cultural and ethical pedagogy in opposition to merely instrumental education.   نیچه؛ آموزش؛ تربیت؛ نگرش انتقادی؛ دوران مدرنیته. Nietzsche, Education, Pedagogy, Critical Attitude, Modernity Era. 0 0 http://isoedmag.ir/browse.php?a_code=A-10-500-1&slc_lang=fa&sid=1 seyyed remazan aghili سید رمضان عقیلی sr.aghili@cfu.ac.ir 10031947532846001993 10031947532846001993 Yes farhangian university دانشگاه فرهنگیان mahdi rezaei مهدی رضایی mh.rezaei@cfu.ac.ir 10031947532846001994 10031947532846001994 No farhangian university دانشگاه فرهنگیان mahmoud abassi محمود عباسی abassimahmoud@yahoo.com 10031947532846001995 10031947532846001995 No educational organization آموزش و پرورش