این مقاله نقش هوش مصنوعی را در بهبود تعامل معلم و دانشآموز در فضای آموزشی بررسی میکند و با تبیین ابعاد ارتباط آموزشی شامل توجه، بازخورد، همزمانی، شخصیسازی و حمایت عاطفی، چارچوبی عملی برای استقرار راهکارهای هوشمند ارائه میدهد. هدف، شناسایی ساز وکارهایی است که از طریق تحلیل دادههای یادگیری، تطبیق محتوا، بازخورد بلادرنگ و پشتیبانی تصمیم برای معلم، کیفیت گفتوگوهای آموزشی و مشارکت فعال دانشآموزان را ارتقا میدهد. روش پژوهش تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانهای و مرور نقادانه مقالات معتبر است. یافتههای مقاله نشان میدهد ابزارهای هوشمند با مدلسازی پیشرفت تحصیلی، تشخیص نیازهای فردی، پیشنهاد راهبردهای یادگیری و تسهیل ارتباط چندوجهی میتوانند خودتنظیمی، انگیزش و عمق یادگیری را تقویت کنند. برای تحقق اثرگذاری پایدار، الزاماتی مانند زیرساخت داده امن، سواد دادهای و فناورانه معلمان، راهنمای اخلاقی درباره حریم خصوصی و کاهش سوگیری الگوریتمی و چرخه پایش و بهبود مستمر ضروری است. مقاله چارچوب اجرا را در چهار گام معرفی میکند که شامل ارزیابی نیاز مدرسه، انتخاب ابزار همساز با اهداف تربیتی، توانمندسازی حرفهای معلمان و ارزیابی تکوینی اثرات است. نتایج نشان میدهد استفاده مسئولانه از هوش مصنوعی جایگزین ارتباط انسانی نیست و میتواند نقش معلم را در هدایت یادگیری معنادار و عادلانه توانمندتر کند.
Toqdar Hosseini P, jabari J. The Role of Artificial Intelligence in Enhancing Teacher–Student Interaction in Educational Settings. 3 2026; 2 (75) URL: http://isoedmag.ir/article-1-508-fa.html
طوقدارحسینی پریناز، جباری جواد. نقش هوش مصنوعی در بهبود تعامل معلم و دانشآموز در فضای آموزشی. 1. 1404; 2 (75)